Digitalism speelt thuismatch in elektrostad

In de overladen concertzaal Astra hield de elektroband Digitalism halt om zijn nieuwe plaat I Love You, Dude te presenteren. Het dj-duo speelde een thuismatch en accentueerde dat Berlijn de bakermat van de elektromuziek is.

Digitalism moffelde het eentonige tweede album weg met oude hits. (c) whatradioblog

Astra bleek een übertolle locatie voor dit soort elektrofeestjes. Een compacte zaal, met een onstuimige crowd en twee diskjockeys die in eigen land wilden bewijzen waarom zij en niemand anders aan de haal gingen met de Best Live Performance Award van 2011.

Na een nogal chaotisch en drumloze ouverture draaiden Jens Moelle en Ismail Tuefekci de distortionknop naar beneden en verdween hun vrees voor maat – en tempowisselingen. Beats en basslijnen vloeiden vrijmoedig in elkaar over en werden het dansgeile publiek met alle liefde van de wereld aangeboden.

Als je meer zweet produceert dan je bier consumeert, is het dansbaarheidsgehalte van de muziek duidelijk van een uitzonderlijk niveau. “We have the biggest party ever”, tierde Moelle door de microfoon op de tunes van Homezone. Bevestigend zwierde het publiek de handen in de lucht en ook het decibelniveau werd omhooggekrijst.

Cocktailshakers

In optima forma slaagden de Duitse elektropunkers erin om een goede brug te slaan tussen het gelikte werk van de debuutplaat Idealism en de muziek die ze nu proberen te imiteren. De nieuwe plaat bevat uitzonderlijk veel indie-invloeden, wat ook vrij logisch is als je weet dat Julian Casablancas van indieband The Strokes meeschreef aan enkele nummers.

Europa mocht dan wel als de Berlijnse muur vallen voor de hits op het eerste album, ook op nieuwe nummers met weinig hitpotentieel gingen voeten vrolijk van de grond. Als ijsblokjes in een versgeshakete mojito swingde het publiek losbandig doorheen de concertzaal.

Invloeden

Naarmate de set vorderde legden Moelle en Tuefekci de pees erop en regen de bekende nummers aan elkaar. Het met fonteingeluiden gevulde Zdarlight werd gemixt met Frederico Franchis Cream en Fire in Cairo werd voorzien van fragmenten van wereldmuziek. Around the world. Een vette knipoog naar de elektropioniers van Daft Punk.

De topschijven van de twee albums spaarde Digitalism tot het laatst. De tekst van Circles, de meest recente single, zat nog vers in het geheugen en vloeide dan ook vlotjes over de lippen. Afsluiten deed het beatfestijn met het lied waarmee de band onlosmakelijk verbonden is. Zegevierend vatte het duo Pogo aan. En de technofans verloren de laatste liters zweet van de avond. Ook wij gingen er genotvol in mee. Er zijn tijden dat Duitsers er minder snel in slaagden om Belgen in te pakken.