Hulporganisaties kunnen wachtlijsten niet aan

Steeds meer mensen hebben nood aan hulporganisaties om rond te komen. De armoede-immigratie doet de cijfers enorm stijgen. Wat ook opvalt is dat steeds meer autochtonen beroep doen op hulporganisaties. De wachtlijsten bij de organisaties zijn dus lang.

De voedselbanken kunnen de alsmaar stijgende vraag niet aan ©sleutelstad

Volgens Inne Driesen van de sociale dienst OCMW in Hasselt zijn er verschillende redenen voor de toenemende wachtlijsten. “Je hebt de migratie van armen richting de grotere steden in ons land. Vooral Antwerpen en Brussel hebben te kampen met enorm veel armen van verschillende nationaliteiten. Anderzijds is er ook de economische crisis die ervoor gezorgd heeft dat veel autochtone gezinnen moeite hebben om nog rond te komen. Die komen niet onmiddellijk aankloppen om voedselpakketten maar eerder om administratieve raadgeving. En dan is er ook nog het fenomeen van de vergrijzing van onze maatschappij. Er komen steeds meer oudere mensen met een laag pensioen bij ons aankloppen. Ook die mensen kampen dus vaak met financiële problemen.” aldus Driesen.

Wanneer we vragen of we eens met enkele hulpbehoevenden mogen praten om hun verhaal te horen worden we echter wandelen gestuurd. Om privacyredenen mogen ze bij het OCMW geen namen van hun klanten vrijgeven. We bleven echter verder zoeken en kwamen al snel uit bij een kleinere organisatie waar ze ons konden helpen.

Betere begeleiding

Bij VZW De Brug uit Hasselt, een organisatie voor ‘mensen die het niet breed hebben’, waren ze bereid om enkele van hun gasten te contacteren en te laten getuigen over hun toestand. Uiteindelijk kwamen we terecht bij Corneel, een Nederlander die sinds enkele jaren in Genk woont. “Ik ben in België komen wonen omdat ik het gevoel had dat ik in Nederland te weinig aan mijn trekken kwam qua zorg. Ik heb het Asperger-syndroom. Hierdoor heb ik dus onder andere een heel moeilijke jeugd gehad. In Nederland stond de zorgverlening nog niet ver genoeg om mij verder te kunnen helpen. Zo kon ik bijvoorbeeld geen directe toegang tot een psychiater krijgen maar moest dit altijd via een organisatie gaan die mijn probleem telkens weer op de lange baan schoof.” vertelt Corneel.

Corneel is naar eigen zeggen best tevreden over de hulp die hij in België krijgt. Ook al woont hij hier onrechtmatig, hij heeft niet het gevoel dat hij ergens verstoten wordt. “Die hulpverleners zijn wel professionals dus ze mogen in principe niemand benadelen. Ik geloof ook niet dat zoiets gebeurd. Uit mijn eigen ervaring merk ik dat iedereen geholpen wordt waar mogelijk.”