Journalistieke reflexen in Berlijn

In augustus kregen we als student Journalistiek te horen dat we in november met het derde jaar naar de metropool Berlijn zouden gaan. Dit in het kader van het project Buitenlandjournalistiek. Berlijn, een stad met een geschiedenis om U tegen te zeggen. Anderzijds een stad die te groot is om in zes dagen tijd te ontdekken, om een stevige portie cultuur op te snuiven, om zorgeloos te genieten.

In augustus kregen we als student Journalistiek te horen dat we in november met het derde jaar naar de metropool Berlijn zouden gaan. Dit in het kader van het project Buitenlandjournalistiek. Berlijn, een stad met een geschiedenis om U tegen te zeggen. Anderzijds een stad die te groot is om in zes dagen tijd te ontdekken, om een stevige portie cultuur op te snuiven, om zorgeloos te genieten.

Na de hectische voorbereidende weken stond de schooltrip voor de deur. Koffers werden gepakt, Nagra’s werden verzameld, laptops en smartphones werden opgeladen, maar ook onze persoonlijke batterijen werden opgeladen. Het beloofde een intensieve, vermoeiende week te worden.

Tijd om te bekomen van de enorme impact van de stad was er niet. Redactievergaderingen bijwonen, nieuws zoeken, mensen contacteren, interviews afnemen, tentoonstellingen bezoeken, … It’s all part of the job. En dan vergeet ik de dagelijkse portie beelden vastleggen nog. Die journalistieke reflex werd na een tijdje een routine. Een verslaving.

Maar Berlijn was in onze journalistieke ogen meer dan verplichtingen en reflexen alleen. Tijdens het voortdurend reizen met U- en S-Bahnen en het noodgedwongen wachten in allerhande stations was er nog tijd over om onze ogen en oren de kost te geven. Van Duitse scheldtirades in Jannowitzbrücke, gigantische modeblunders in het straatbeeld, komische muzikanten op de U-Bahn, klaarblijkelijke verschillen tussen Oost en West en de stilte van Tempelhof tot de visuele invloed van Tomás Saraceno.

Na zes dagen in de hoog ontwikkelde culturele stad te vertoeven, blijkt Berlijn een wereldstad te zijn. Met dusdanig veel indrukken en invloeden. Maar vooral veel mogelijkheden. Mogelijkheden waarvan we niet de kans hebben gehad om ze te ontdekken, vaak omwille van onze journalistieke verplichtingen en reflexen. Vandaar: Berlijn, tot later!