Gemeenten eisen strengere controle op huwelijksshoppen

De controle op migratiehuwelijken wordt steeds strenger. Toch staan er nog steeds achterpoortjes open om in ons land een verblijfsvergunning los te peuteren. De nieuwste trend heet huwelijksshoppen.

Een allochtone huwelijkspartner krijgt in ons land pas na drie jaar huwelijk de Belgische nationaliteit.(C)HLN

Een migratie- of schijnhuwelijk blijft een van de populairste methodes voor illegale verblijvers om een uitzetting uit ons land te omzeilen. En hoe strenger de wetgeving, des te vernuftiger wordt ook het bedrog van ongewenste ‘bezoekers’.

Onheil

Bij een huwelijksaanvraag waarin er sprake is van een allochtone of niet-Belgische huwelijkskandidaat, geeft het gemeentebestuur niet zomaar zijn zegen. Man en vrouw worden door de dienst Burgerzaken op gesprek uitgenodigd voor een verder onderzoek.

Door doelgerichte vragen over huishouden, familie en vrienden te stellen, wordt onderzocht welke banden de huwelijkspartners precies met elkaar hebben.

Wat is de favoriete kleur van je aanstaande? Wat eet hij of zij het liefst? Welk televisieprogramma kijkt hij of zij graag? Zulke vragen lijken doorzichtig, maar ze leiden vaak tot een spontane babbel. Tijdens zo’n conversatie wordt het koppel gescreend op onregelmatigheden.

Drama

“Je zou ervan opkijken hoe de mensen erin getraind zijn om hetzelfde te zeggen. Ze spelen eigenlijk een toneeltje. Onze vermoedens over een schijnhuwelijk zijn vaak correct. Maar het komt erop neer de zaak hard te maken voor een rechtbank. Anders tekenen ze beroep aan en trouwen alsnog”, aldus hoofd van de dienst Burgerzaken Chantal Mouton in Genk.

Ook de woning van het  aanstaande paar kan gecontroleerd worden. “De praktische gang van zaken in zo’n huis moet kloppen. Ligt er ondergoed van beiden in de kast en de wasmand? Vinden we twee tandenborstels terug in de badkamer? Staan er foto’s van het koppel op de kast?”

“Maar zelfs zo’n controle is niet sluitend. Elementair kan je bijna nooit wat aanmerken. Het zijn de schoonheidsfoutjes die iemand door de mand doen vallen. Bijvoorbeeld een pasfoto van een andere vrouw in de portefeuille”, aldus Mouton.

Inventief

De kandidaat-immigranten bleven de controles tot voor kort toch nog een stapje voor. “We zijn tot het besef gekomen dat veel koppels gewoon op twee paarden wedden en eenzelfde huwelijksaanvraag ook bij een andere gemeente doen. De woonplaatsen zijn daarvan niet op de hoogte”, verklaart het diensthoofd.

Dit fenomeen staat inmiddels bekend als huwelijksshoppen. “De wet is in veel opzichten niet voorzien op dit soort praktijken waardoor veel te veel allochtonen toch nog hun gelijk halen, trouwen en na ruim drie jaar terug scheiden.” Want pas na drie jaar huwelijk op Belgische bodem kan men de Belgische nationaliteit aanvragen.

Database

“We hebben deze problematiek al vaker bij de overheid aangeklaagd”, zucht Mouton,” maar we krijgen geen gehoor.” Volgens de wetgever is er, naast verschillende aanpassingen van de wet, een betere doorstroming en wisselwerking aan informatie nodig tussen gemeentes.

“Een gemeenschappelijke database zou ons bijvoorbeeld al een heel eind verder helpen. Want deze situatie gaat voor ons en onze collega’s zelfs veel verder dan dubbel of driedubbel werk.”

Onmacht

“Je voelt je machteloos als je weet dat man en vrouw hier een aanvraag komen doen, onderzocht worden en ondertussen tijd rekken om beroep te kunnen doen op andere procedures, terwijl hetzelfde werk ook nog eens verricht wordt op een andere plaats voor dezelfde mensen. Wanneer wij het huwelijk afwijzen, zijn we er zelfs niet zeker van dat we deze mensen definitief uit ons land of economie hebben geweerd”, getuigt Chantal.

Maar waar een ander al lang de handdoek in de ring zou hebben gegooid, zetten het diensthoofd en haar medewerkers onverbeterlijk door. “Gelukkig bezit ik een gezonde dosis engelengeduld en hou ik van mijn beroep. We zijn al tevreden wanneer we één malafide duo kunnen tegenhouden”, lacht ze.

Meer weten? Neem een kijkje op Buitenlandsepartner.nl en krijg een idee van de bestaande sluipweggetjes om een buitenlandse ‘partner’ met voet op Belgische bodem te krijgen of te houden.