Oud papier

Wie op weg naar Luik verloren loopt, vindt zijn weg naar Aken. Geen kathedraal, maar een dom. Geen Luikse Perroen, maar Aachener Rathaus. Geen Museum voor Waalse Kunst, maar Internationales Zeitungsmuseum. Ergens verschillen die laatste twee niet veel van elkaar: beide verzamelen oud papier, alleen zetten ze er in Luik kaders rond.

In het IZT komt de (kranten)journalistiek tot leven. MK

Een opmerking als deze zal kunstliefhebbers moord en brand doen schreeuwen en journalisten de wenkbrauwen doen fronsen. Kunst is namelijk cultuur en die oude kranten zijn geschiedenis. Oud nieuws is de enige mogelijkheid om geschiedenis te bestuderen met de emoties die op dat moment van tel waren.

Als iets achteraf bekeken wordt, gebeurt dat neutraal. De tijd heeft de wonden geheeld en nieuwe gebeurtenissen hebben onze kijk beïnvloed. Wat is het verschil tussen de aanslagen op de torens van het WTC in de kranten of in de geschiedenisboeken? Wat er is gebeurd, dat blijft hetzelfde. Maar in de kranten is het een bloedige aanslag, terwijl het in de geschiedenisboeken het begin van The War on Terror is.

Die oude kranten worden nauwelijks gerespecteerd. Oud nieuws is passé. Oud nieuws is afgehandeld. Geschiedenis wordt geschreven door wie de tijd heeft gehad een mening gevormd te hebben.

Natuurlijk is een krant ook onderhevig aan meningen, ideologie en omstandigheden. Natuurlijk verhaalt een Russische krant de gebeurtenissen anders dan een Amerikaanse. Maar het blijft de weerspiegeling van hoe de bevolking de gebeurtenis op dat moment zag.

Een krant is geschiedkundig dus minstens even belangrijk als een boek dat prijkt met de woorden ‘gebaseerd op waargebeurde feiten’. Negeer dat geschiedenisboek, of erger nog: Wikipedia, en steek je neus in een van de archieven.

Laat die bibliotheek één keer voor de romans en ga naar de Pontstraβe. Treed binnen in nummer 13 en verrijk je kennis met dat oud papier.