Photoshop in de fifties

Meer schermen dan kranten in het Akense Internationale Krantenmuseum. © MK

Het Akense internationale krantenmuseum (IZM) is geen gat in de markt. Sinds 1931 biedt het Große Haus van Aken onderdak aan een imposante krantencollectie van 200.000 stuks. Het museum zelf is minder impressionant.

Al vanaf de eerste zaal is duidelijk dat het krantenmuseum niet voor ieder wat wils is. Een lange geschiedenisles over het ontstaan van het mooie herenhuis weet slechts weinigen te boeien. Het vooroorlogse gebouw is mooi om naar te kijken, maar net niet interessant genoeg om een klein halfuur aan te wijden.

Op naar de tweede zaal, waar we kennis maken met de heer Reuter. Jazeker, de man die nieuwsbedrijf Reuters oprichtte en zichzelf internationaal bekend zou maken. Ook dit is langwierig und langweilig.

Zaal drie gaat wat ruimer, en dit is een leuk tussendoortje. De gids geeft tekst en uitleg bij het schrift. Van hiërogliefen over morse naar Facebook en consoorten. Eigenlijk best indrukwekkend, hoe taal in een schijnbaar korte tijd zo’n gigantische evolutie heeft doorgemaakt.

Het enige lichtpuntje bevindt zich in zaal vier, waar dieper wordt ingegaan op het manipuleren van tekst en beeld. Blijkbaar werd er in de fifties ook al vlijtig omgesprongen met fotobewerking,  zij het zonder Photoshop en varianten. Best grappig, aangezien er nu zoveel heibel wordt gemaakt als het gebruik van een fotobewerkingsprogramma vingerdik merkbaar is. Het neigt zelfs naar het ironische toe.

De laatste kamer, eindelijk. Een gigantisch ei vult de ruimte. Her en der staan touchscreens, waar de bezoeker mee aan de slag kan. Dergelijke schermen zijn overal in het museum terug te vinden. Jammer genoeg zijn z vaak niet bepaald interessant.

Ben je een nieuwsfreak en is de geschreven pers je leven, dan is het internationale krantenmuseum zeker en vast je ding. Voor een rustig museumtripje ben je hier wel aan het verkeerde adres.